Ά ρχιζε
πάντα απ’ το Θεό και πάντα τελείωνε μαζί του
Β ίου το
κέρδος είν’ αυτό: τη μέρα σου καλά να τελειώνεις
Γ νώριζε
όλα τα καλά έργα των δικαίων
Δ εινόν το
να πεινάει κανείς, μα φοβερότερος ο πλούτος ο παράνομος
Ε υεργετείς;
Μάθε λοιπόν πως το Θεό μιμείσαι.
Ζ ήτα απ’
το Θεό να σου είναι σπλαχνικός, σαν όμως εύσπλαχνος είσαι και εσύ
Η σάρκα
η ανθρώπινη να συγκρατείται πρέπει και να δαμάζεται γερά
Θ υμό χαλίνωνε,
μη πέσεις έξω από τη λογική
Ί σια ψηλά
το βλέμμα σου, στη γλώσσα να ‘χεις μέτρο
Κ λειδί στ’
αυτιά να βρίσκεται, το γέλιο σου να ‘ναι σεμνό
Λ υχνάρι
να πορεύεται η λογική μπροστά από κάθε σου έργο
Μ η σου γλυστράει
κάτω απ’ ότι φαίνεται, εκείνο που υπάρχει
Ν α ερευνάς
τα πάντα με το νου, όμως να πράττεις όσα επιτρέπονται
Ξ ένος πως
είσαι, μάθε το καλά. Γι’ αυτό τίμα τους ξένους
Ό ταν στη
γαλήνη ταξιδεύεις, τότε να θυμάσαι τη φουρτούνα
Π άντα να
δέχεσαι ευχάριστα, όσα από το Θεό προέρχονται
Ρ αβδί να
σε χτυπά του δίκαιου καλύτερα, παρά ο κακός να σε τιμά
Σ τις θύρες
των σοφών να πηγαινοέρχεσαι, μακρυά απ’ τις θύρες των πλουσίων
Τ ο μικρό,
μικρό δεν είναι όταν σε κάτι μέγα οδηγεί
Ύ βριν χαλίνωνε,
μακρυά απ’ την έπαρση μέγας σοφός να γίνεις
Φ υλάξου
συ απ’ το πέσιμο, σαν όμως άλλος πέσει, μη γελάς
Χ άρισμα
το να σε φθονούν, αίσχος και μέγα, να φθονείς εσύ
Ψ υχή που
στο Θεό προσφέρεται, είναι η καλύτερη θυσία
Ω, ποιος θα τα
φυλάξει όλα αυτά; Αυτός και θα σωθεί!
ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ
ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ



