10:40 π.μ.
Τα τέσσερα κεριά έλιωναν αργά-αργά…
Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος που μπορούσε να ακουστεί η συζήτηση τους.
Το πρώτο έλεγε:
«Εγώ είμαι η ΕΙΡΗΝΗ μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν. Πιστεύω οτι δε μου μένει άλλο απο το να συνεχίσω να σβήνω!»
«Εγώ είμαι η ΕΙΡΗΝΗ μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν. Πιστεύω οτι δε μου μένει άλλο απο το να συνεχίσω να σβήνω!»
…κι έτσι αφέθηκε σιγά-σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά…
Το δεύτερο είπε:
«Εγώ είμαι η ΠΙΣΤΗ. Δυστυχώς δε χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δε θέλουν να ξέρουν για ‘μένα κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμείνω αναμμένο».
…μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε…
Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, είπε με τη σειρά του:
«Εγώ είμαι η ΑΓΑΠΗ. Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δε μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμη και εκείνους που τους αγαπούν περισσότερο».
