9:32 μ.μ.
Μοναστηράκι ερημικό με φύση στολισμένο
Μ’ ευλάβεια οι πρόγονοι σε είχανε χτισμένο
Μ’ αφιερώματα πολλά σε είχαν προικισμένο
Με καλογέρους και παπά πάντοτε φρουρημένο
Και τώρα στις ημέρες μας να είναι ρημαγμένο
Να είναι το καντηλάκι σου πολλές φορές σβησμένο
Το κατανυκτικό εκκλησάκι σου κλαίει λυπημένο
Απαρηγόρητο για το κτίριο το γερμανοκαμμένο
Επαραχώρησε η Παναγία να καεί εξ αμαρτιών μας
Γιατί εμεταστρέψαμε οι νέοι στον καιρό μας
Αφήσαμε τραγούδια κλεφτουριάς τον εθνικό χορό μας
Και πέσαμε στα αισχροφράγκικα, ουαί στον σκοτισμό μας
Μα πάλι δεν το νιώσαμε Δέσποινά Παναγία
Πως πρέπει να γιορτάζουμε πάντοτε με αγρυπνία
Και όχι με αισχρούς χορούς και βροντοτραγουδία
Κ’ έξω απ’ τον Ιερό σου Νάρθηκα να βρίζουμε τα θεία.
