ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ – Απρίλιος 1976

Γυρνάμε το χρόνο 45 χρόνια πίσω! Για πρώτη φορά στο διαδίκτυο απόσπασμα από το περιοδικό «Ο ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ» του 1976 (πέμπτος χρόνος έκδοσης), τότε που δάκρυσε η ανάγλυφη εικόνα!

Από το προσωπικό αρχείο του π.Ευστρατιου Δησσου, σε μια συγκλονιστική περιγραφή του ιδίου!

...Ήταν Μ. Παρασκευή. Όλος ο χριστιανικός κόσμος πενθούσε, Ο ουρανός ήταν κι αυτός βουρκωμένος και μαύρα σύννεφα σαν ταφόπετρες δυσκόλευαν την αναπνοή της γης.

"Ο Ιερός Ναός του μεγάλου Ταξιάρχη άστραφτε από καθαριότητα. Οι κοπέλες του χωριού, ένα χαρούμενο μελίσσι, άρχισαν από την Μ. Δευτέρα με μεγάλη φροντίδα να κάμουν κάθε αντικείμενο μέσα στο Ναό να λαμποκοπά.

Κάθε χρόνο, το ωραίο αυτό έθιμο των πρωίμων Μυροφόρων, δίνει ένα χαρούμενο τόνο στην πένθιμη ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδος, Ο Ναός θα πρέπει να είναι καθ' όλα έτοιμος να δεχθεί τον επιτάφιο της Μεγ. Παρασκευής στις έξι το απόγευμα μετά τις ώρες και τον Μ. Έσπερινό,

Πάνδημος ο Μανταμάδος και αρκετές εκατοντάδες επισκέπτες που έχουν έλθει για το ωραίο αυτό έθιμο αυτές τις ημέρες, εν πομπή μεταφέρουν τον επιτάφιο από τον ιερό Ναό του Αγ. Βασιλείου, όπου έχουν γίνει όλες οι ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας μέχρι και του Μ. Εσπερινού της M.Παρασκευής, είς τον Ι.Ναόν των Ταξιαρχών. Εκεί πλέον θα συνεχιστούν οι ακολουθίες

Την νύκτα, στις δώδεκα τα μεσάνυκτα θα κτυπήσουν οι καμπάνες του Ιερού Ναού Ταξιαρχών, και μαζί τότε θα ξεχυθούν στο χωριό οι ειδικοί που με κράχτες θα κτυπούν κάθε σπιτιού την πόρτα για να ξυπνήσουν τους χριστιανούς να κατεβούν στον Ταξιάρχη, να ψάλλουν τον Επιτάφιο θρήνο και εν συνεχεία να ακολουθήσει η λειτουργία του Μ. Σαββάτου και να τελειώσει πλέον το πρωί του Σαββάτου στις έξι.

Ήταν ένδεκα η ώρα της Μ. Παρασκευής το πρωί, όλα έτοιμα στο Ναό με ακριβή σχολαστικότητα, οι κοπέλες είχαν τελειώσει από την M, Πέμπτη την καθαριότητα και την στιγμή αυτή στόλιζαν τον Επιτάφιο επάνω στο Ναό του Αγίου Βασιλείου στο χωριό.

Τότε ακριβώς και ενώ επιθεωρούσα τα μέρη απ' όπου λίγες ώρες μετά τα μεσάνυκτα θα γινόταν η περιφορά του Επιταφίου γύρω από το Ναό των Ταξιαρχών, με βρίσκει ένας στρατιώτης κάπως ταραγμένος και μου λέει να πάω αμέσως μέσα στο Ναό διότι κάτι θαυμαστό συμβαίνει . Έτρεξα αμέσως και εμπρός στην ανάγλυφη εικόνα του Αρχαγγέλου είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί προσκυνητές που προσπαθούσε με κόπο ο Νεωκόρος να τούς κρατά σε απόσταση από την εικόνα έως όπου φθάσω.

Μόλις οι προσκυνητές με αντελήφθησαν παραμέρισαν να πλησιάσω την εικόνα και τότε :

Θεέ μου!! από τις κόγχες των ματιών του Αρχαγγέλου ανάβλυζαν δάκρυα που κυλούσαν και έβρεχαν όλο του το πρόσωπο.

Γονάτισα και ζήτησα από το νεωκόρο βαμβάκι και πριν σκουπίσω το άγιο πρόσωπο του Αρχαγγέλου, κάλεσα έναν - έναν τους χριστιανούς οι οποίοι με ευλάβεια ήλθαν να προσκυνήσουν τον Άγιο.

Έμεινα μόνος αρκετή ώρα εμπρός στην ανάγλυφη εικόνα του Αρχαγγέλου γεμάτος ερωτήματα και σκέψεις. Σε τί πάλι αυτή η θαυμαστή ενέργεια του Αγίου;

Μήπως, αναλογιζόμενος τα πάθη του Κυρίου, την σταύρωση τότε, και την ταφή σήμερα, περιμένοντας να δεχθεί στο Ναό Του είς αναπαράστασιν το νεκρό σώμα του Χριστού, δάκρυσε;

Ή μήπως συγκρίνοντας τότε τους σταυρωτές , τους αρνητές του και τον όχλο που λίγες ημέρες πριν φωνάξουν το «άρον, άρον» φώναζαν το «ώσανά», με εμάς που την μία ημέρα τον προσκυνάμε για να τον αρνηθούμε και να τον πικράνουμε με τις πράξεις μας την άλλη, και δάκρυσε γιατί βλέπει με λύπη να συνεχίζεται ή ίδια κατάσταση.

Να είναι αυτά όλα ή να παρακαλάει με δάκρυα τον Κύριο να μας λυπηθεί και να απομακρύνει τους κινδύνους από το Έ0νος μας που τώρα και καιρό φτερουγίζουν στα σύνορά μας και στη μαρτυρική Κύπρο μας;

Μήπως πάλι, σκέφτηκα, δεν είναι δάκρυα λύπης, αλλά χαράς! Δάκρυα χαράς διότι με την μεσιτεία Του και τις παρακλήσεις Του προς τον Κύριο με την παρρησία που τον διακρίνει, κατόρθωσε να αποτρέψει κάποιο κακό στον τόπο μας, στο έθνος μας και τα δάκρυά Του αυτά είναι δάκρυα χαράς και νίκης!

Αυτά και πολλά άλλα περνούσαν με ταχύτητα από το μυαλό μου καθώς τα μάτια μου χάιδευαν την ανάγλυφη μορφή του και ψιθύρισα:

«ΔΩΣΕ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΟΥ, ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΟΥ ΑΥΤΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΚΡΥΑ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΣ.

ΔΑΚΡΥΑ ΠΟΥ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΧΘΗΚΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΝ ΜΕΣΙΤΕΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΥΕΙΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΜΕΣΙΤΕΥΕΙΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ.

ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΚΟΥΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΗ ΜΕΣΙΤΕΙΑ ΣΟΥ».

………………………………………………..

Περιοδικό Ο ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ, αρ.φύλλου 48, Απρίλιος 1976. Συντάκτης Πρωτοπρεσβύτερος Ευστράτιος Δήσσος