ΓΙΑΤΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΕΝΝΗΣΕ ΩΣ ΠΑΡΘΕΝΟΣ

Στην Καινή Διαθήκη διατυπώνεται με σαφή­νεια ότι η Μητέρα του Ιησού Χριστού ήταν παρθένος (Ματθ. 1: 18, 23, 25).

Ο Κύριός μας έχει έναν αιώνιο Πατέρα αλλά όχι πατέ­ρα επίγειο. Γεννήθηκε έξω από το χρόνο από τον Πατέ­ρα δίχως μητέρα· και γεννήθηκε μέσα στο χρόνο από τη Μητέρα του δίχως πατέρα. Αυτή η πεποίθηση στην Παρθενική Γέννηση όμως δεν μειώνει καθόλου την πληρότητα της ανθρώπινης φύσης του Χριστού. Αν και η μητέρα ήταν Παρθένος, έγινε μία πραγματική ανθρώ­πινη γέννηση ενός γνήσια ανθρώπινου βρέφους. Όμως γιατί η γέννησή του σαν ανθρώπου θα ᾽πρεπε να ᾽χει πάρει αυτή την ιδιαίτερη μορφή; Σ᾽ αυτό ίσως θα μπορούσε να δοθεί ως απάντηση το ότι η παρθενία της Μητέρας εξυπηρετεί σαν ένα «Σημείο» της μοναδι­κότητας του Υιού. Αυτό γίνεται με τρεις στενά συνδεδε­μένους τρόπους.

Πρώτο, το γεγονός ότι ο Χριστός δεν έχει επίγειο πατέρα σημαίνει ότι είναι στραμμένος πάντα πέρα απ᾽ την κατάστασή του μέσα στο χώρο και το χρόνο προς την ουράνια και αιώνια προέλευσή του. Το παιδί της Μαρίας είναι αληθινά άνθρωπος, αλλά δεν είναι μόνο άνθρωπος· είναι μέσα στην ιστορία αλλά είναι και πέρα από την ιστορία. Η γέννησή του από μία παρθένο τονί­ζει το ότι αν και περιχωρούμενος είναι επίσης υπερβα­τικός· αν και τέλειος άνθρωπος είναι και τέλειος Θεός.

Δεύτερο, το γεγονός ότι η Μητέρα του Χριστού ήταν παρθένος δείχνει ότι η γέννησή του πρέπει ν᾽ αποδοθεί με μοναδικό τρόπο σε θεία πρωτοβουλία. Αν και είναι τέλειος άνθρωπος, η γέννησή του δεν ήταν το αποτέ­ λεσμα της σεξουαλικής ένωσης ανάμεσα σ᾽ έναν άντρα και μία γυναίκα, αλλά ήταν μ᾽ ένα τρόπο ιδιαίτερο το άμεσο έργο του Θεού.

Τρίτο, η γέννηση του Χριστού από μία παρθένο υπο­γραμμίζει ότι η Ενσάρκωση δεν έχει καμιά σχέση με τη δημιουργία ενός νέου ανθρώπου. Όταν γεννιέται ένα παιδί από δυό ανθρώπινους γονείς με το συνηθισμέ­νο τρόπο, αρχίζει να υφίσταται μία καινούργια ύπαρ­ξη. Αλλά το πρόσωπο του ενσαρκωμένου Χριστού δεν είναι άλλο από το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριά­δος. Επομένως, στη γέννηση του Χριστού δεν άρχισε να υφίσταται ένα νέο πρόσωπο, αλλά το πρόσωπο του Υιού του Θεού που προϋπήρχε άρχισε τώρα να ζεί όχι μόνο με θεικό αλλά και με ανθρώπινο τρόπο ύπαρξης. Έτσι η Παρθενική Γέννηση αντανακλά την αιώνια προ­ ύπαρξη του Χριστού. Επειδή το πρόσωπο του ενσαρκωμένου Χριστού ταυτίζεται με το πρόσωπο του Λόγου, η Παρθένος Μαρία δίκαια μπορεί να πάρει τον τίτλο Θεοτόκος. Είναι μητέρα όχι ενός ανθρώπινου γιού που έχει ενωθεί με το θείο Υιό, αλλ᾽ ενός ανθρώπινου γιού που είναι ο μονογενής Υιός του Θεού. Ο γιός της Μαρίας είναι το ίδιο πρόσωπο με το θείο Υιό του Θεού· κι έτσι, χάρη στην Ενσάρκωση, η Μαρία είναι πραγματικά «Μητέρα του Θεού».  Από το βιβλίο

«Ορθόδοξος δρόμος», εκδ. Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν